Licht op zorg

Onafhankelijk, betrouwbaar en betrokken


Bejaardenhuis heeft plannen voor verpleegafdeling met veertien bedden


Ebenezer Home werkt aan vernieuwing en uitbreiding


Ebenezer Home in Haifa bestaat al meer dan veertig jaar. In deze periode is het Joods-christelijke bejaardenhuis uitgegroeid tot een begrip in de stad en ver daarbuiten. Maar inmiddels is het bejaardenhuis niet alleen toe aan vernieuwing, maar ook aan uitbreiding met een verpleegafdeling.

 

Afgelopen week bezocht projectmanager David Phillips op uitnodiging van het Steunfonds Israël / Isaac da Costa een bijeenkomst van Nederlandse zakenmensen in Bodegraven om de ambitieuze plannen voor het bejaardenhuis uit de doeken te doen. Het bejaardenhuis is gezien zijn christelijke identiteit volledig afhankelijk van giften. En voor de verbouw blijkt zo’n 6,5 miljoen euro nodig te zijn.

 

Holocaust

De levensverhalen van de dertig bewoners van het bejaardenhuis zijn stuk voor stuk uniek, vertelt David. Zijn moeder heeft vroeger in 




Harderwijk gewoond, maar verblijft nu inmiddels ook in het bejaardenhuis. “Een aantal bewoners heeft de Holocaust overleefd, andere bewoners ontvluchtten het Oostblok. Ook wonen er Arabische christenen in het bejaardenhuis. Als mensen ons vragen hoe hier Joden en Arabieren kunnen samenwonen, zeg ik altijd dat wij een vredesverdrag hebben. Dat hebben wij niet zelf ondertekend, maar dat heeft Christus voor ons gedaan,” zegt David.


In Ebener Senior Citizens’ Home werken 35 medewerkers en een groot aantal vrijwilligers.


Verpleegafdeling

Om te voldoen aan nieuwe regels van de overheid, moet het bejaardenhuis verbouwen. En wie het bejaardenhuis heeft bezocht, weet dat dit beslist geen overbodige luxe is na veertig jaar bewoning. Daarbij heeft het bejaardenhuis het plan opgevat om een verpleegafdeling met veertien bedden in te richten. Op dit moment heeft het bejaardenhuis slechts een licentie voor drie ‘verpleeggevallen’ en beschikt het niet over een eigen verpleegafdeling. Die licentie geldt alleen voor de huidige bewoners. Nieuwe cliënten met een ‘verpleegindicatie’ mogen niet worden toegelaten.


Schuilkelder

Om voldoende ruimte te creëren voor de uitbreiding en de verpleegafdeling wordt op het huidige pand een extra, vierde verdieping aangebracht. Ook komt er een schacht voor een

 



extra lift. Het gebouw moet bovendien bestendig zijn tegen aardbevingen en het moet zijn voorzien van een schuilkelder. Dat verhoogt de kosten van het bouwproject aanzienlijk. Inmiddels zijn de eerste vergunningen voor de bouw toegezegd.


Eind maart moet het bestuur van de gemeente instemmen met de plannen. Als er groen licht is, zullen de werkzaamheden eind 2018 van start gaan. Voor meer informatie over Ebenezer Home en het Steunfonds Israël / Isaac da Costa zie hier en hier. 24 februari 2018



'Nu besef ik pas hoe goed we het in Nederland hebben'


Reis naar Oekraïne houdt jongeren een spiegel voor


“Je weet niet wat je kunt verwachten, maar ik zou zo wéér gaan,” zegt Wynette Teeuw over de reis die zij vorige week heeft gemaakt. Samen met Annold Vermeulen en ruim vijftig andere christelijke jongeren uit Ridderkerk en Hendrik-Ido-Ambacht is zij een week lang naar Zhitomir en Romanov in Oekraïne geweest om de leefsituatie van gehandicapte jongeren te verbeteren. “Het is beschamend voor hoe weinig de mensen daar dankbaar zijn,” zegt Arie van der Vlies, die als een van de organisatoren is meegereisd met de jongeren.

 

De werkvakantie is een initiatief van de hervormde gemeente Drievliet-Oostendam in Ridderkerk. Ook in 2009, 2011 en 2013 is een groep jongeren vanuit deze wijkgemeente naar Oekraïne gegaan. Daarbij werkt de gemeente samen met de stichting Mission to Ukraine, die het als opdracht ziet om hulp te bieden aan gehandicapte jongeren in dat land. In Oekraïne hebben de Nederlandse jongeren, de meesten in de leeftijd van 16 tot 25 jaar, samen acht projecten uitgevoerd om het sanitair en de woonvoorzieningen voor thuiswonende gehandicapte jongeren te verbeteren. Ook hebben zij onder meer kozijnen laten vervangen en zelf vloeren en wanden geïsoleerd. Bovendien hebben zij zich in een weeshuis in Romanov ontfermd over zeventig gehandicapte jongens.

 

Gereedschap

“Ik ben ingezet bij twee projecten. Zo heb ik onder meer een badkamer gemonteerd, laminaat gelegd en gipsplaten gezet,” zegt Annold Vermeulen, die 

in Nederland als timmerman werkt. “Omdat we deze keer met het vliegtuig zijn gereisd, kon ik geen eigen gereedschap meenemen. Maar ze hebben daar ook van alles, al is het vaak voor de lokale bevolking onbetaalbaar. Het gereedschap en de materialen waren van te voren geregeld door iemand van de stichting Mission to Ukraine”. 


Handen en voeten

Bij het uitvoeren van de werkzaamheden hadden de jongeren uiteraard te kampen met een taalbarrière. “Maar met handen en voeten kwam je er altijd wel uit,” vertelt Annold. “En de projectleiders hadden een telefoonnummer dat ze konden bellen om eventuele taalproblemen op te lossen.”



Duiven

Hoewel de omstandigheden in Oekraïne langzaam lijken te verbeteren, zijn er nog veel schrijnende situaties. “Een emmer aan een touw als douche is verre van ideaal, zeker met een gehandicapt kind. De sanitaire voorzieningen zijn vergelijkbaar met de voorzieningen van zestig jaar geleden in Nederland. Mensen doen hun behoefte op een poepdoos zonder deur en er is vaak geen stromend water,” zegt Arie. De dankbaarheid voor de hulp is dan ook groot. Annold lachend: ”Bij een van de projecten moesten we elke middag een aantal duiven loslaten. Als teken van verbondenheid en vrede. Nadat de duiven een aantal rondjes hadden gevlogen, floot de eigenaar ze weer terug.”

 

Armoede en achterstand

Waren de thuissituaties vaak schrijnend, de omstandigheden in het weeshuis van Romanov waren zo mogelijk nog schokkender. 


Wynette: “De aankomst bij het weeshuis was bijzonder heftig. Ik vergelijk het met het beeld van jonge geitjes op een kinderboerderij: hulpeloos en achter een hek. We hebben deze jongens aandacht gegeven. In vier groepen gaven we ze bijbelles, aten we samen, maakten we een knutselwerkje en deden we een spel. Ondanks hun armoede zijn zij heel enthousiast. Een van de jongens was in het begin dwars en wilde niet mee. Toen we weggingen, bonkte hij met zijn hoofd tegen het hek en wilde niet dat we zouden vertrekken.”


Rondrennen

Het niveauverschil tussen de jongens in het weeshuis is groot: sommigen zijn lichamelijk gehandicapt, anderen zijn ook geestelijk gehandicapt en kunnen soms zelf alleen klanken uitstoten. Arie van der Vlies: “De medische situatie is de afgelopen jaren wel verbeterd. Kinderen worden niet meer platgespoten om ze rustig te houden. Maar ze rennen nog wel rond met bijvoorbeeld een klompvoet en omdat sommigen zichzelf slaan of krabben, zijn er ook veel open wonden. Mission to Ukraine biedt in hun eigen centrum in Zhitomir hulp door de jongens op te halen voor fysiotherapie en mondzorg en het verstrekken van medicijnen.”

 

Spiegel

De reis naar Oekraïne en de verblijfskosten zijn door de deelnemers zelf betaald. De projecten zijn bekostigd met donaties van veertig sponsors. Ook hadden de jongeren allerlei acties op touw gezet, waaronder markten, toernooien en een sponsorloop. In totaal is in Oekraïne voor zo’n 30.000 euro 'verspijkerd'. Daarvan worden ook de werkzaamheden betaald die vanwege de beperkte tijd niet konden worden uitgevoerd. Tijdens de werkvakantie verbleven de jongeren op het vakantiekamp van de Baptistengemeente in Zhitomir. Daar hadden zij eenvoudige vakantiewoningen en zalen tot hun beschikking voor de maaltijden en voor de dagopening en -sluiting. Wynette: “Zo’n reis houdt je wel een spiegel voor. Nu besef ik pas goed we het in Nederland hebben. Ik had het niet willen missen en over twee jaar hoop ik zeker weer mee te gaan.”

 

Gebedsverhoring

Arie van der Vlies: ”Op de laatste dag hebben we met de groep als afsluiting een rondgang gemaakt langs alle projecten. We kregen knuffels van de mensen. Met elkaar hebben we gebeden, gezongen en afscheid genomen. Velen zagen het als gebedsverhoring dat hun leefsituatie nu is verbeterd. Bij een van de projecten kwam een man aanlopen met een zak. Eerst dachten we aan iets eetbaars. De inhoud bewoog echter nogal en al snel bleek de inhoud. We moesten iets loslaten: de duiven.” 25 augustus 2016



Aanslag Nice ook traumatisch voor medisch personeel


“Er liggen op dit moment nog vier patiënten op de Intensive Care,” zegt Carole Ichai. Zij is afdelingshoofd van de Intensive Care van het Pasteur-ziekenhuis in Nice. Zij volgt dagelijks de ontwikkelingen van de patiënten die nog op de Intensive Care in het ziekenhuis verblijven na de terreuraanslag op 14 juli 2016.

 

“De eerste zeven dagen na de aanslag in Nice hebben gelukkig veel patiënten het ziekenhuis kunnen verlaten. Bij drie van de vier patiënten verbetert de toestand inmiddels volgens schema," zegt Carole over het verloop van het herstel bij de patiënten.


Zij geeft aan dat het voor de medische teams heel zwaar is om de gevolgen van de aanslag te verwerken. “We zijn onder andere geconfronteerd met patiënten bij wie het bewustzijn niet herstelde, met patiënten met cognitieve stoornissen en met tal van breuken en amputaties.”

 

Impact

Voor de slachtoffers en hun families waren getrainde psychiaters en psychologen aanwezig. Dit werk wordt ook voortgezet".


"Ook de medische staf is enorm betrokken,” zegt Carole, die aangeeft dat de confrontaties met zo veel slachtoffers een enorme impact heeft. 


“Post-traumatische stress kan schuldgevoelens opwekken en nachtmerries veroorzaken. Ook kan men de gebeurtenissen steeds herbeleven. Niet alleen de slachtoffers kunnen daar last van krijgen, maar ook hun families en het medische personeel. Ik denk bijvoorbeeld aan de radiologisch laboranten die bij identificatie met een scanner konden worden geconfronteerd met ontwrichte lichamen. Maar ik denk ook aan secretaresses die de autopsierapporten moesten opstellen,” besluit Carole Ischai. Bron: Nice Matin, 10 augustus 2016


Klik op onderstaande advertenties voor nog méér zorginformatie.